Biznes

System notowań ciągłych różni się od systemu notowań jednolitych tym, że transakcje dotyczące jednego rodzaju papieru wartościowego mogą zostać zawarte według rozbieżnych stawek. Nie obowiązuje jedna cena. Zlecenia przekazywane przez kupujących i sprzedających są realizowane na bieżąco, jeśli trafią na zgodne ceny. W innym razie są umieszczane w arkuszu zleceń, gdzie oczekują na przeciwną ofertę równą ich cenie. W notowaniach ciągłych procedura fixingu (ustalenie ceny papieru wartościowego przed rozpoczęciem notowań) jest stosowana dwukrotnie: w momencie rozpoczęcia sesji oraz jej zakończenia. Obowiązują dwa priorytety realizacji zleceń, tak samo jak w przypadku systemu notowań jednolitych: cena i czas złożenia zlecenia. Zlecenia sprzedaży realizuje się od najniższych do najwyższych limitów cenowych, a zlecenia kupna odwrotnie. W zleceniach o takiej samej cenie bierze się pod uwagę, które zostało złożone wcześniej. Pierwszym etapem w notowaniach ciągłych jest faza przed otwarciem, gdy zlecenia napływają, a nie są realizowane. Wyznacza się wtedy teoretyczny kurs otwarcia (TKO). Ogłoszenie kursu otwarcia jest równoznaczne z wyznaczeniem ceny zawierania transakcji giełdowych na otwarciu. W systemie notowań ciągłych pojawia się jeszcze faza przed zamknięciem, gdzie ponownie bazując na przyjętych zleceniach określa się kurs nazywany teraz kursem zamknięcia. Ostatnim etapem jest zamknięcie, czyli zawieranie transakcji po ponownie wyznaczonej cenie. Może się okazać, że standardowe zasady ustalania kursu nie zdadzą egzaminu. Dzieje się tak w przypadku: braku zleceń, pojawieniu się samych zleceń kupna lub sprzedaży, pojawieniu się wyłącznie zleceń kupna lub sprzedaży nie zawierających limitu ceny, gdy najniższy limit w zleceniu sprzedaży przewyższa najwyższy limit ceny w zleceniu kupna oraz w przypadku, gdy ustalony kurs otwarcia lub zamknięcia nie mieści się w dopuszczalnych wahaniach.